Śpimy razem

Rodzinne łóżko – nowa moda czy dawny zwyczaj

Spanie razem z dzieckiem (ang. co-sleeping, family bed) jest powszechną praktyką w wielu miejscach na świecie poza Ameryką Północną, Europą i Australią (choć nawet na tych kontynentach niewielki odsetek dzieci choć przez pewien czas śpi razem z rodzicami).

Zwyczaj ten był powszechny aż do XIX wieku, kiedy to nastała moda na osobne pokoiki dziecięce z kołyską lub łóżeczkiem. W wielu czakątkach świata spanie razem z dzieckiem jest praktyczne z tego względu, że to najlepszy sposób na ogrzanie dziecka w nocy. Stosunkowo niedawno w kulturze zachodniej zwyczaj ten zaczęli z powrotem popularyzować zwolennicy rodzicielstwa bliskości, opierający się na psychologicznej teorii przywiązania. W badaniach przeprowadzonych w 2006 roku nad dziećmi w Kentucky w USA wykazano, że 15% niemowląt i dzieci w wieku od 2 tygodni do 2 lat śpi z jednym lub obojgiem rodziców.

Rodzinne łóżko sprzyja nawiązywaniu więzi z dzieckiem, pozwala rodzicom lepiej się wyspać i ułatwia karmienie piersią, a ponadto, jak z niektórych badań wynika, chroni ono niemowlęta przed śmiercią łóżeczkową.

Poziom hormonów stresu jest niższy u matek i dzieci, które śpią razem. Dotyczy to zwłaszcza kortyzolu, którego odpowiedni poziom jest kluczowy dla prawidłowego rozwoju dziecka.

W badaniach na zwierzętach stwierdzono, że młode szczury, które pozostawały blisko matek, miały wyższy poziom hormonu wzrostu, a aktywność enzymów w mózgu i sercu utrzymywała się na prawidłowym poziomie.

Stan fizjologiczny niemowląt śpiących z matką jest bardziej stabilny, m.in. temperatura ciała podlega u nich mniejszym wahaniom, a rytm bicia serca i oddech są bardziej regularne niż u dzieci, które śpią osobno.

Spanie razem z niemowlęciem korzystnie wpływa również na jego stan emocjonalny. Na podstawie szczegółowych ankiet przeprowadzonych wśród 219 kobiet baskijskich i ich dzieci stwierdzono, że osoby, które we wczesnym dzieciństwie spały razem z rodzicami, w wieku dorosłym zwykle cechowały się większą siłą woli i samoakceptacją, były spokojniejsze i zdrowsze.

Z kolei w badaniach przeprowadzonych na grupie dzieci wojskowych wykazano, że te, które spały razem z rodzicami, rzadziej miały problemy psychiczne.

Wbrew obiegowym opiniom dzieci, które nigdy nie spały z rodzicami, były często bardziej strachliwe i sprawiały więcej kłopotów wychowawczych.

Niemniej przeprowadzone niedawno badania wykazały, że inaczej to wygląda, jeśli dziecko zaczyna spać z rodzicami dopiero po wystąpieniu problemów z zasypianiem.

Przeciwnicy spania z dzieckiem obawiają się, że zwyczaj spania z rodzicem powoduje u dziecka stres w sytuacji, gdy rodzic jest nieobecny, ponadto twierdzą, że rodzic może niechcący udusić dziecko lub spowodować niezdrowe uzależnienie dziecka od siebie. Niektórzy uważają nawet, że takie praktyki mogą zaburzać życie intymne rodziców, ograniczając zarówno komunikację interpersonalną, jak i współżycie seksualne w nocy. Argumentują też, że współcześnie produkowana pościel dla dorosłych nie jest bezpieczna dla małych dzieci.

Jedno jest pewne: śpiąc razem z dzieckiem, trzeba przestrzegać zasad bezpieczeństwa. Spanie rodzica razem z dzieckiem jest niewskazane, kiedy rodzic pali papierosy. Powszechnie radzi się, by dziecko spało na plecach, a nie na brzuszku oraz by nigdy nie spało z rodzicem, który pije alkohol lub zażywa leki obniżające czujność. Szczególną czujność muszą też zachować osoby otyłe.

Zaleca się też, żeby łóżko było twarde i żeby nie używać ciężkich kołder i poduszek. Dzieci kilkuletnie nie powinny nigdy spać blisko niemowląt w wieku poniżej dziewięciu miesięcy.

Zaleca się, by rodzice nie zostawiali dziecka samego w łóżku, nawet jeśli powierzchnia łóżka jest bardziej bezpieczna niż powierzchnia łóżeczka, ponieważ istnieje ryzyko upadku na twardą podłogę.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Łóżko_rodzinne
Opracowanie: Anna Sieroń